Sekcja Dubbingu Związku Artystów Scen Polskich przyznała Ewie Złotowskiej nagrodę im. Zofii Dybowskiej-Aleksandrowicz za całokształt twórczości.
fot. ZASP
Ewa Złotowska należy do najbardziej rozpoznawalnych aktorek dubbingowych w Polsce. Jej głos od lat obecny jest w produkcjach animowanych, filmowych i telewizyjnych, a dorobek obejmuje dziesiątki ról, które na trwałe wpisały się w pamięć widzów.
Ewa Złotowska (ur. 8 lutego 1947 roku w Warszawie) to uznana polska aktorka teatralna, filmowa i dubbingowa oraz reżyserka. Największą popularność przyniósł jej głos użyczony tytułowej bohaterce serialu animowanego „Pszczółka Maja”. Artystka przez lata należała do czołowych postaci polskiego dubbingu, użyczając głosu także w innych produkcjach animowanych, m.in. „Przygody Misia Colargola” czy „Zamek Eureki”.
Jej działalność nie ograniczała się jednak do pracy przed mikrofonem. Złotowska studiowała reżyserię w Instytucie Teatralnym w Sankt Petersburgu i była związana z teatrem oraz estradą, realizując spektakle m.in. w Teatrze im. Adama Mickiewicza w Częstochowie. Swoją pierwszą aktywność artystyczną podejmowała już w latach 60., występując w Studenckim Teatrze Satyryków. W ostatnich latach, m.in. ze względów zdrowotnych, wycofała się z pracy dubbingowej.
ZASP kontynuuje działania artystyczne i edukacyjne, wspierając m.in. Dom Artystów Weteranów w Skolimowie. W ramach cyklu „Most pokoleń – koncerty z sercem”, realizowanego w sezonie 2025/2026, organizowane są wydarzenia muzyczne z udziałem młodych artystów i pedagogów. Jednym z koncertów był program oparty na fragmentach opery Wolfgang Amadeus Mozart „La clemenza di Tito”, z udziałem Yang Bai, Moniki Tomasik, Ling Ying, Zeting Li i Szymona Gajewskiego, przy akompaniamencie Pawła Sommera. Pomysłodawczynią projektu jest dr hab. Iwona Hossa.
Istotnym obszarem aktywności ZASP pozostaje także sytuacja środowiska tanecznego. 11 lutego 2026 roku organizacja skierowała do parlamentarzystów list otwarty dotyczący systemu zabezpieczenia emerytalnego tancerzy. Dokument ten odbił się szerokim echem w środowisku i mediach branżowych, zwracając uwagę na brak systemowych rozwiązań adekwatnych do specyfiki zawodu.
W liście ZASP podkreślał, że kariera tancerza ma charakter wyjątkowo krótki i obciążający fizycznie, a obecne mechanizmy nie gwarantują stabilnego zabezpieczenia po zakończeniu aktywności scenicznej. Organizacja apelowała o wprowadzenie rozwiązań uwzględniających rzeczywiste warunki pracy tej grupy zawodowej oraz o uporządkowanie przepisów dotyczących wcześniejszych świadczeń.
Obecnie tancerze mogą ubiegać się o emerytury pomostowe, które – po spełnieniu określonych warunków – przysługują od 55. roku życia dla kobiet i 60. dla mężczyzn. W praktyce jednak system ten obejmuje tylko część środowiska i wymaga spełnienia restrykcyjnych kryteriów dotyczących stażu pracy i charakteru wykonywanych obowiązków.
Dodatkowym problemem jest fakt, że wcześniejsze emerytury dla artystów, funkcjonujące w poprzednich systemach, mają dziś charakter wygasający i nie stanowią realnej ścieżki dla młodszych pokoleń tancerzy.
Uzupełnieniem działań systemowych są programy wsparcia prowadzone przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca, które obejmują m.in. programy przekwalifikowania zawodowego dla tancerzy kończących karierę sceniczną. Instytut oferuje stypendia oraz wsparcie finansowe umożliwiające zdobycie nowych kompetencji i przygotowanie do funkcjonowania poza zawodem scenicznym. Skala wsparcia – obejmująca znaczące środki finansowe – pozwala na realne przejście procesu zmiany zawodowej, jednak wymaga aktywnego udziału w naborach i składania wniosków.
ZASP zapowiada dalsze działania w tej sprawie, zarówno na poziomie instytucjonalnym, jak i w debacie publicznej. Temat emerytur dla tancerzy pozostaje jednym z kluczowych zagadnień dla środowiska artystycznego w Polsce.
